X
تبلیغات
رایتل

253

پنج‌شنبه 6 تیر‌ماه سال 1392

شما را نمی دانم ولی من از آن هایی هستم که در زمان های معمولی چیز زیادی نمی خورم.دقیقش را بخواهید به اندازه ی همه ی مردم.ولی خدا نکند غصه ام بگیرد خدا نکند عصبانی بشوم.انقدر غذا می خورم تا بترکم.اینکه می بینید انقدر تپل گردالی شده ام و حتی می شود از اینور اتاق به آنور اتاق قل بخورم به همین دلیل است.شما خودتان تصورش را بکنید آدم برود نان بردارد هی به ترتیب رویش کالباس، پنیرپیتزا، همبرگر دست ساز بگذارد و هی لابه لایش را سس فرانسوی مالی کند، آرام نمی شود؟همه ی غصه هایش یادش نمی رود؟ آدم آبگوشت درست کند،نان تویش ترید کند،پیاز بشکند و هی بخورد، بخورد، بخورد تا بترکد آرام نمی شود؟یا مثلن یک بسته پاستا برداری، مایه اش را که از قارچ،سیب زمینی،سویا،گوشت بدون چربی، فلفل دلمه ای،رب،زردچوبه،نمک و فلفل به میزان دلخواه آماده کنی و تا حد ترکیدن بخوری دیگر غصه کیلویی چند؟

همین روزهاست که بترکم....