وقتی تازه العان از خواب بیدار شده ام معنی اش این است که امسال هم مثل سال
های پیش سیزده را توی خانه به در خواهیم کرد. و حداقل اگر سال های پیش عصر
که میشد با ماشین چرخی در شهر می زدیم العان که ماشین عزیز در تعمیرگاه جا
خوش کرده است از آن هم محروم شده ایم به حول و قوه ی الاهی. و خدا را شکر
می کنم که خانوادگی این رسومات به تخممان است.والا من که اصلن نه حوصله اش
را دارم و نه کونش را که روز سیزده از خواب خود بزنم و بیرون بروم. و
شهرداری باید واقعن فکری به حال ما گشادها بکند و خانه هایمان را چمن کند
که دیگر مجبور نباشیم برای به در کردن سیزده جایی برویم.مگر ما گشادها عادم
نیستیم؟دل نداریم؟ طوریمان نیست که!فقط گشادیم. از اول که این گونه نبوده
ایم.جبر زمانه در ما فرو رفته و بدین صورت گشاد درآمده ایم.
بابا سحرخیز! من که العان از خواب بیدار شدم!
اگه اومدن خونتون رو چمن کنن آدرس ما رو هم بده.
خونواده ما هم به همین منوال تشریف دارند
تو خیلی خسته نباشی اصن:)))
من بچه بودم یادمه
که روز 13 به در همیشه رابین هود پخش میکرد ... و من هیچوقت نتونستم ببینم
... چون همه میخواستن برن بیرون
آخی:))