99

برادر هپاتیت داشت.
برادر مردنی بود.
برادر اگر کبد پیوندی می گرفت نمی مرد.
برادر پول نداشت.
سهم ارثی داشت از پدرش.
نابرادر به او گفت:سهم ارثت را به نام من کن تا پول پیوندت را بدهم.
برادر در اوج مریضی سهم ارث را به نام او کرد.
نابرادر پول پیوند را نداد
برادر مُرد.
نابرادر با همسر و فرزاندانش در خانه ی مادر و پیش او زندگی می کردند.
نابرادر گفت من دو سهم از این خانه دارم.
نابرادر به زور مادر را از خانه بیرون کرد.
مادر هر روز بین فرزاندانش پاسکاری می شود.
دنیا خیلی گند است:|

98

تا به حال شده است که چای بخواهید ولی کونش را نداشته باشید که بریزید و به خواهرتان بگویید برایتان بیاورد و او هم کونش را نداشته باشد که بگردد دنبال یک لیوان شیشه ای خوش تراش پدر مادر دار و حتاتر کونش را نداشته باشد که ماگتان را بشوید و همینجور بریزد توی یک لیوان استیل و برایتان چای بیاورد؟نشده است که!وگرنه می دانستید چه مزه ی دوگانه ای دارد.از یک طرف چای است و می خواهی آن را بخوری و با آن عشق بازی کنی حتاع، و از یک طرف مزه ی اعصاب خراب کنی قاطی چای شده استوهیچی!خواستم بگویم دلتنگی هم همین مزه را می دهد گاهی اوقات.از یک طرف به طرفت که فکر می کنی(حالا نه صرفن مخاطب خاص، البته هرکس که آدم دلتنگش می شود خاص است ها،خیلی خاص،ولی از آن خاص ها نع،شاید هم از آن خاص ها بود،من چه می دانم،من که در دل شما نیستم)کامت شیرین می شود،احساس خوبی داری از فکر کردن به او،اما دلتنگ نبودنش هم هستی،ناراحتی از ندیدنش.دلتنگ می شوی مثل طعم چای در لیوان استیل.

97

می خواهم از همین تریبون اعلام همگانی کنم که گه خوردم.گه سگ حتاع.من بودم که گفتم تنگ شده ام و از بیکاری به ستوه آمده ام؟خوب من به ریش نداشته ی پدرم و هفت جد و آبادم خندیده ام.گه بخورم یک بار دیگر از بیکاری بنالم.اصلن بیکاری خوب است.درست است قبلن گشاد بودم.پاره که نبودم!با کمال مذرت باید اعلام کنم که امروز پاره که هیچی،پاره پوره شدم به حول و قوه ی الهی.کمرم از درد راست نمی شود.اگر10 دست پشت سر هم جق زده بودم به این صورت در نمی آمدم به همین قبله.خدایا من ناشکری کردم.منو نَگا.گناه دارم که.دلت می آید؟

96

گاهی که دلم خیلی برای خیلی ها تنگ می شود با خودم می گویم کاش یک see shop در هر شهری وجود داشت. اصلن برای هر فردی یک سی شاپ منحصر به فرد لازم است. که عزیزان آدم را،آنهایی که آدم برایشان دلتنگ می شود را، به صورت شبیه سازی شده داشتند،که هرگاه خیلی دلتنگ عزیزی شدی و عزیزت در دسترست نبود،در شهری دیگر بود مثلن،به سی شاپ بروی و او را ببینی.بغلش کنی حتاع. البته که هیچ بغلی بغل واقعی آن فرد نمی شود،اما از هیچی که بهتر است.دردت را که التیام می دهد.درست است که زخمت ممکن است هر آن سر باز کند،اما مرهم است،هرچند چند روزه. می خواهی خوبِ خوب بشوی باید بروی خودش را ببینی،خود واقعیش را بغل کنی،بویش را به مشام بکشی،ببوسیش.سی شاپ عطر تن عزیزانمان را از کجا بیاورد؟هاع؟

95

هنوز احساس می کنم خواب می بینم.اصلن باورم نمی شود. از خودم انتظار نداشتم،احساس می کنم به پیش فرض های ذهنی ام خیانت کرده ام.قرارمان بر این نبود که این گونه بشوم.حتا توی قرارداد هم ذکر نشده بود.قرار نبود من را تنگ کنند و تحویل اشتماع بدهند.این غش در معامله است.به خدای احد و واحد ازشان راضی نیستم.برای تنگ ها گشاد شدن آسان است.اما برای گشادها چه؟میدانید چقدر درد دارد تا تنگ شوند؟نمی دانید که.امروز فقط چار ساعت بیکار بودم و نمی دانید چه بر من گذشت. می خواستم زمین و زمان را گاز بگیرم.می خواستم بروم بنشینم روی میز و وی کنم. و شما چه می دانید که وی کردن یعنی چه؟وی کردن در زبان یزدی یعنی جیغ کشیدن و حتا یک مقداری از جیغ زدن هم آنورتر است.بدین صورت که شما می نشینید و جیغ می کشید و موی سرتان را می کنید.بله داشتم می گفتم کامپیوتر خراب بود  و من دیوانه شدم از اینکه نمی توانم کاری انجام دهم و برای جامعه ام مفید باشم.من کی اینگونه بودم؟ همیشه دنبال راه فراری بودم تا خودم را ول کنم کلن.آقای خ عزیز من که ازت راضی نیستم.خدا هم ازت راضی نباشد.کسکش.

94

می خواهم کوله بارم را ببندم و راه بیفتم.بروم به دور دست ها. جایی که هیچ کس مرا نشناسد.خسته نیستم ها.خسته ام! و کیست که بداند خسته ی اول با خسته ی دوم زمین تا زیرزمین فرق می کند.بعضی خستگی ها خوب شدنی اند و بعضی همیشگی.فقط باید کوله ام راببندم.چای که از من جدانشدنیست.یعنی می خواهم بگویم که بدین صورتم که هوا را از من بگیر چای را نه.باید یک ام پی تری پلیر هم بخرم.نمی خواهم به خاطر آهنگ های مورد علاقه ام گوشی با خودم بردارم.گوشی که زنگ خور ندارد گوشتکوب است از نظر من.داشت یادم می رفت.باید کمی هم از هوایی که مادرم در آن نفس کشیده درون شیشه کنم.محبتش را باید ضبط کنم با خودم ببرم.بدون یاد او که نمی شود.اصلن الان که فکرش را می کنم می بینم نه خسته ام نه خسته!دلم برای مادرم تنگ می شود.گه می خورم بدون او حتی تا سر کوچه بروم.

93

باید به خودم توجه کنم.خودم را ول کرده ام.حواسم بیشتر از اینکه به خودم باشد،به اوست.اویی که دیگر در لحظه هایم نیست.اصلن کون لق او.باید دست خودم را بگیرم و به گردش ببرم.باید با روحم آشتی کنم.چند روزی است خیلی عزلت نشین شده است. آخرش که چه؟ من هستم و این روح درب و داغان.نباید بگذارم همینجور بماند که.فقط همین روح است که به دردمان می خورد.این هم درب و داغان بماند چه می ماند از من؟باید بگذارم روحم لم بدهد،بازی کند،بچرد حتا.خوب روح است دیگر،شاید دلش خواست گوسفند شود،شاید هوس خر شدن به سرش زد.باید بگذارم روحم جفتک پرانی کند. اگر دلش خواست گاز بگیرد روح های دیگر را.البته یواش گاز بگیرد.حق ندارد روح های دیگر را زخمی کند.اصلن همه ی مشکلات سر اینست که بعضی ها نمی دانند حد ول کنندگی روحشان دقیقن کجاست.یک دفعه روحشان روح یکی دیگر را محکم گاز می گیرد و آن یکی روح گوشه ی عزلت نشین می شود.لاکن نباید اینگونه باشد.

92

وقتی یکی درست همانند میگ میگ از کنارتان رد شد و به گرد پایش هم نرسیدید مطمئن باشید که از بس پای پلاس نشسته بوده است بدین صورت در آمده است و هنگامی که دیده است که همه چیز را زرد می بیند فهمیده است که شاشش دارد به چشمش وارد می شود و العان است که از گوشش بزند بیرون  و کیبورد را خیس کند و به همین دلیل بوده است که به مثابه میگ میگ دویده است به سمت خلا.که بازگشت همه به سوی اوست. و نمی دانم چرا این مثانه ی ما انسان ها قابلیت جذب کردن ندارد؟چرا هوشمند نیست؟اصلن هوشمند بودن سرش را بخورد.باید وقتی شاشت می گرفت و می دیدی که کونش را نداری که بروی و بشاشی انگشتت را درون نافت می چرخاندی و خود به خود شروع می کرد به جذب شدن در مثانه.تا ما انقدر زحمت نکشیم.از خدا که گذشت تا این را درست کند، ولی من واقعن از دانشمندها انتظار دارم تا بدین موضوع رسیدگی کنند و راه حلی درخور ارائه دهند.ترکیدیم.

91

آقای خدا..شرمنده که انقدر سرت غر می زنم ها..آخر غیر تو که کسی در دسترسم نیست.داشتم می گفتم..آقای خدا: فکر نمی کنی یک کنترل آلت دیلیت برای دنیا لازم است؟فکر نمی کنی همه چیز به هم گره خورده است؟هیچ چیز سرجایش نیست؟کامپیوتر بشریت هنگ نکرده است به نظرت؟با آن همه جلال و جبروتت از عهده ی یک ریست ساده هم بر نمی آیی؟توی بارگاه ملکوتی ات یک مهندس کامپیوتر پیدا نمی شود؟اصلن مهندس کامپیوتر هیچی..در تمام بارگاهت یک بچه ی تخس پیدا نمی شود تا شیفت و دیلیت را بزند و همه مان راحت شویم؟اصلن چرا شیفت و دیلیت؟درایو سی را یک فرمت کوچک بکند همه راحت می شویم به همین قبله.مطمئنم تو هم مثل خودمانی. دیگر کونش را پیدا نمی کنی که یک ویندوز جدید نصب کنی.

90

حقیقتن گردنگم دارد به شکل یک دال زیبا در می آید و باید بگویم که گردنگ همان گردن است که من زبانم نمی چرخد اسمش را درست بگویم. از روی لوس بازی نیست ها..عادت کرده ام.بله گردنگم به شکل دال شده است یعنی می خواهم بگویم از بس هی به مانیتور زل زده ام و بعد گردنگم درد گرفته و آن را به عقب برده ام به شکل دال شده است. کمرم هم از بس دم صندلی نشسته ام و نکرده ام تکیه بدهم به صندلی می خواهد قوس در بیاورد که هر روز باید بدهم خواهرم رویش یک غلتی بزند تا صاف شود ولی چون طاقتش را ندارم نمی دهم غلت بزند.مگر خدای نکرده غلتک است؟ و چند روز پیش از بس می خواستم دم صندلی بنشینم نزدیک بود صندلی توی کونم برود که خوشبختانه تا سرش رفت فهمیدم و خودم را عقب کشیدم.و خواننده اگر عاقل باشد می فهمید که اینها از بدبختی های نداشتن لب تاپ است و برایم لب تاپ می خرد.حیف که خواننده عاقل نیست.البته عاقل هست ها..اما نه برای من،برای خودش.آخ گردنگم.